Zaparcia u dorosłych

Według statystyk, co druga osoba przynajmniej raz w życiu doświadczyła takich kłopotów jak zaparcie. Aby zrozumieć pojęcie "zaparcia", musisz wiedzieć, w jaki sposób jelito grube działa normalnie.

Większość ludzi (około dwóch trzecich) opróżnia się codziennie. Jedna piąta ludności świata odwiedza toaletę "na poważne przypadki" dwa razy dziennie, a także pozostałe osoby - około trzy razy dziennie. Więc co jest normą?

Jeśli defekacja wystąpi od trzech razy dziennie do trzech razy w ciągu siedmiu dni - jest to normalne. O zaparciach należy powiedzieć, gdy krzesło jest opóźnione o więcej niż 48 godzin, defekacja sama w sobie jest bolesna, objętość stolca nie przekracza 100 gramów i są one bardzo gęste.

Zaparcia dzielą się na funkcjonalne i organiczne. Ponadto choroba ta może być ostra i przewlekła.

Ze zwiększonym napięciem jelitowym, gdy niektóre jego obszary są spazmatyczne, masy stolca są zmuszane do "utknięcia" w nich i nie mogą dostać się do odbytnicy. W tym przypadku mówią o spastycznym zaparciu. Jeśli perystaltyka jelita jest osłabiona, wówczas skrzep żywnościowy (chyme) praktycznie nie porusza się wzdłuż niego, co wskazuje na atoniczne zaparcia.

W zależności od przyczyny, która spowodowała ten stan, znane są następujące rodzaje zaparć:

  • pokarmowe (niedokładności w żywieniu);
  • hipokinetyczny (siedzący tryb życia);
  • odruch (choroby przewodu żołądkowo-jelitowego: zapalenie trzustki, zapalenie żołądka i inne);
  • toksyczne (stałe zatruwanie organizmu różnymi substancjami toksycznymi, w tym preparatami medycznymi);
  • Endokrynologiczne (choroby układu dokrewnego);
  • mechaniczne (niedrożność w okrężnicy: guzy, blizny itp.);
  • neurogenne lub psychogenne (patologia układu nerwowego lub problemy psychologiczne).

Przyczyny

Przede wszystkim przyczyną zaparcia jest niewłaściwa dieta:

  • stałe przekąski na sucho;
  • nieprzestrzeganie reżimu;
  • brak płynów w diecie;
  • zaniedbanie włókna wegetatywnego;
  • niewystarczająca ilość fermentowanych produktów mlecznych w codziennym menu.

Również sposób życia wpływa na pracę jelit: hipodynamia związana z charakterystyką zawodu lub przymusowa niemobilność u długo leżących pacjentów przyczyniają się do zaparć.

Nie zapomnij o przewlekłych chorobach przewodu pokarmowego, obecności formacji w jelitach, bliznach i chorobach gruczołów dokrewnych (patologii tarczycy, cukrzycy i innych), które mogą zakłócać normalne opróżnianie.

Palenie tytoniu, uzależnienie od narkotyków lub szkodliwe czynniki produkcji są również przyczyną rozwoju choroby. Być może rozwój zaparcia na tle nadużywania leków (przeciwskurczowe, uspokajające).

Osobno powinniśmy zwrócić uwagę na przyczyny zaparć psychogennych. Osoba jest w stanie stale tłumić defekację z przyczyn obiektywnych:

  • nie możesz opuścić swojego miejsca pracy ani nauki;
  • niezdolność do korzystania z publicznej toalety;
  • zaparcia podróżnika, gdy ludzie nie mogą opróżnić jelit w warunkach marszu;
  • i inni.

Uraz psychiczny jest również czynnikiem mogącym wywoływać zaparcia.

Objawy zaparcia u dorosłych

Obraz kliniczny atonicznych i spastycznych zaparć jest różny.

Objawy atonicznej zaparcia

W przypadku atonicznych zaparć pacjent jest zaniepokojony:

  • uczucie przepełnienia żołądka;
  • uczucie raspiraniya w jamie brzusznej;
  • bolący ból.

Masy kału podczas defekacji są początkowo gęste i obfite, mają określony kształt, a pod koniec procesu stają się pół-kształtne. Pacjent odczuwa ból podczas defekacji, potrzebuje dużo wysiłku, aby się opróżnić. Silne napięcie prowadzi do uszkodzenia błony śluzowej odbytnicy, co prowadzi do powstawania pęknięć. W związku z tym na papierze toaletowym, a nawet na powierzchni kału, można zobaczyć krew.

Objawy spastycznego zaparcia

W przypadku zaparcia spastycznego pacjent narzeka na:

Kał jest nieistotny i wygląda jak owce odchody. Podczas defekacji osoba nie odczuwa dyskomfortu, nie ma śladów krwi w kale lub na papierze toaletowym.

Przedłużające się zaparcia prowadzą do zatrucia organizmu w wyniku wchłaniania substancji toksycznych, które powstały podczas metabolizmu. Pacjent staje się powolny, szybko zmęczony, jego sen i stan emocjonalny są zaburzone. Toksykanty tego rodzaju charakteryzują się drażliwością i nerwowością pacjenta.

Zaparcia podczas ciąży

Zaparcia podczas ciąży - niezbyt często, cierpią do 70% kobiet w ciąży. Przyczyny choroby są zredukowane do zmian zachodzących w organizmie:

  • w okresie ciąży zmiany hormonalne;
  • zwiększa produkcję progesteronu, który nie tylko rozluźnia mięśnie macicy, ale także osłabia perystaltykę jelit;
  • na występowanie problemów z ewakuacją wpływa na rosnącą macicę: im dłuższy okres ciąży, tym bardziej ściska jelita.

Siedzący tryb życia, uwarunkowany kondycją fizyczną kobiet w ciąży, sprzyja także zaparciom.

Przyszłe matki powinny śledzić pracę jelit i walczyć z problemem. Długotrwałe zaparcie jest czynnikiem ryzyka przedwczesnego porodu, prowokuje do pojawienia się hemoroidów i powikłań ropno-septycznych w okresie poporodowym.

Więcej na temat leczenia zaparć w czasie ciąży.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować zaparcia, lekarz zbiera skargi pacjenta, przeprowadza jego badanie i wyznacza laboratoryjne metody badań: ogólne badania krwi i moczu.

Ponadto przedstawiono irygometrię (badanie rentgenowskie jelita) i kolonoskopię (badanie jelita z endoskopem). Dzięki irygigoskopii i kolonoskopii można ustalić, w jaki sposób funkcjonuje jelito, czy zawiera guzy, blizny, czy są obszary zapalne lub owrzodzenia.

W niektórych przypadkach wskazana jest konsultacja z neurologiem i endokrynologiem.

Federalne zalecenia kliniczne na rok 2013 są wykorzystywane jako podstawa do sekcji dotyczących diagnozowania i leczenia zaparć.

Leczenie zaparć

Lekarz-proktolog wraz z gastroenterologiem zajmuje się leczeniem zaparć.

Przede wszystkim, aby całkowicie powrócić do zdrowia, należy zmienić charakter żywności. Należy przepisać specjalną dietę, która obejmuje:

  • duża ilość błonnika (świeże warzywa i owoce, otręby, gryka, itp.);
  • sfermentowane produkty mleczne;
  • ciecz nie mniej niż 1,5-2 litrów na dzień.

Konieczne jest również zrewidowanie stylu życia i zwiększenie aktywności ruchowej poprzez ćwiczenia i ćwiczenia.

Jeśli konsekwencją zaparcia jest jakakolwiek patologia układu pokarmowego lub układu hormonalnego, leczenie jest kierowane do choroby podstawowej.

Leczenie atonicznych zaparć

W przypadku atonicznych zaparć (osłabiona perystaltyka) należy przepisać leki drażniące ściany jelita, a tym samym stymulujące perystaltykę. Zwykle są to fundusze, które obejmują sennę (regulax, senade, kafiol) i bisakodyl (guttalax, pyrilax, bisadil). Przebieg leczenia tymi lekami jest krótki: nie dłużej niż 10 dni, aby nie powodować uzależnienia.

Probiotyki na bazie laktulozy (makrogolu) są bezpieczniejsze, mają stymulujący wpływ na florę jelitową, przyspieszają jej wzrost i zwiększają objętość fekaliów. Może to być Dufalac, Goodluck lub Poslabin.

Leczenie zaparcia spastycznego

Spastyczne zaparcia są traktowane nie środkami przeczyszczającymi, ale spazmatycznymi (bez spa, papaweryna). Ponadto istnieje odbiór ciepłych kąpieli, masaż brzucha i lekkie środki uspokajające. Środki enzymatyczne są również przepisywane (panzinorm, festal).

W przypadku ostrego zaparcia można stosować lewatywy oczyszczające, ale nie często.

Konsekwencje i prognoza

Prognozy dotyczące zaparcia są zwykle korzystne. Jednak ten stan może być skomplikowany przez tworzenie kamieni kałowych, niedrożność jelit i zapalenie otrzewnej. Dotyczy to szczególnie osób starszych i sparaliżowanych pacjentów.

Nowoczesną alternatywą dla leków z laktulozą jest nowa generacja środków przeczyszczających opartych na laktozie, np. Exportal. Laktitol ma lepsze działanie prebiotyczne w porównaniu z laktulozą, co pozwala stymulować odzyskiwanie mikroflory jelitowej, a po jej przetworzeniu tworzy się 10 razy bardziej użytecznie w jelicie kwasu masłowego i powoduje rzadsze wzdęcia. Lek działa niezwykle delikatnie i zapewnia leczenie zaparcia z korzyścią dla jelit, zapewniając efekt przeczyszczający i służąc jako środek zapobiegawczy dla dalszych problemów z ewakuacją. Może być stosowany przez długi czas w porównaniu do preparatów senesu, które, jeśli zostaną podjęte przez długi czas, mogą spowodować poważne uszkodzenie komórek jelitowych *.

* Sekcje dotyczące leczenia i diagnozowania zaparć u dorosłych opierają się na Federal Clinical Recommendations of 2013.

Zaparcie

Zaparcie - naruszenie procesu defekacji, charakteryzujące się brakiem stolca przez ponad 48 godzin lub niewystarczającym opróżnieniem jelita. Przejawy zaparcia spowolnienie zwykłej częstotliwości wypróżniania, małe części krzesła, uczucie niekompletnych ruchów jelit, bóle brzucha. Zaparcia powoduje rozwój dysbioza jelit, przewlekłe zapalenie jelita grubego, powodując odurzenie organizmu. Silne i częste nadwyrężanie z defekacją prowadzi do rozwoju szczelin odbytu, hemoroidów, przepuklin. Częste zaparcia niekorzystnie wpływają na stan skóry i przyczyniają się do jej starzenia.

Zaparcie

Termin "zaparcie"Sugeruje trudności w opróżnianiu jelita, brak defekacji przez ponad trzy dni. Konieczne jest rozróżnienie przewlekłego zaparcia i sytuacyjnego (epizodycznego). Sytuacyjne zaparcie występuje w różnych prowokując go u osób, które są podatne na trudności kału, sytuacje (ciąża przejazdu - „turystycznej zaparcie”, stosowanie produktów, które utrudniają przejazd masy jelitowej, niedostatecznej ilości płynów, psychologiczne i emocjonalne, stres). Ponadto zaparcia mogą być spowodowane przyjmowaniem leków. Zaparcia sytuacyjne występują przez krótki czas i, z reguły, niezależnie lub za pomocą środków przeczyszczających, są skutecznie rozwiązywane. Takie warunki nie są uważane za chorobę.

Przewlekłe zaparcia to regularne opóźnianie ruchu jelit przez 48 godzin lub dłużej. Jednocześnie uwalniana jest niewielka ilość gęstych i suchych odchodów. Często po wypróżnieniu nie ma poczucia całkowitego opróżnienia jelita. Możesz mówić o zaparciach, które występują, jeśli masz jeden, kilka lub wszystkie z tych znaków. Ważną cechą diagnostyczną jest zmiana nawykowej częstości i charakteru defekacji.

Zaparcie jest bardzo rozpowszechnionym zaburzeniem trawiennym wśród populacji, skłonność do zaparć może prowadzić do rozwoju poważnych chorób proktologicznych, dlatego problem ten ma duże znaczenie społeczne. Ze względu na ich występowania i ciężkiego pogorszenia jakości życia pacjentów z przewlekłymi zaparciami są przydzielane w oddzielnym zespołem, a teraz problemy z zaparciami badano intensywnie Proktologia, gastroenterologii i innych specjalistów.

Najczęściej małe dzieci i osoby starsze (powyżej 60 lat) cierpią na zaparcia. Uczucie trudności defekacji niemożność ulgi mimo utrzymującej zastrzałowego, przy czym konieczne jest stosowanie dodatkowych zwolnij stymulujących odbytnicy z kału, etapy (ciśnienie na ścianach bocznych krocza odbytu, pochwy).

Stały stan niewystarczającego opróżniania bańki odbytnicy prowadzi do rozwoju zespołu perforacji kroczowej. Przewlekłe zaparcia rozpoznaje się, gdy częstotliwość stolec staje się mniej niż 3 razy w tygodniu, defekacji trudne i wymaga wiele wysiłku, wyrażoną konsystencję stolca grube, nierówne, nie jest uczucie niecałkowitego opróżnienia odbytnicy kału.

Przyczyny przewlekłego zaparcia

Przyczyną rozwoju przewlekłych zaparć mogą stać się cechy stylu życia, nawyki żywieniowe. Zaparcia przyczynia regularnie ograniczającą potrzebę oddawania kału ostatecznie zmniejszają odruch czynność jelit (przedłużająca leżenia, ruchliwej harmonogramu pracy, często przenosi). Częste stosowanie środków przeczyszczających spowodowane nadmierną oczekiwania stolec (wypróżnienia normalny rytm jest odbierany przez pacjenta, co dość często), stosowania diety ubogiej produkty zawierające włókna, brak ilości płynów - czynniki, które przyczyniają się do rozwoju przewlekłego trudność opróżnienia jelit.

Ponadto zaparcie jest jednym z objawów zespołu jelita drażliwego. W tym stanie patologicznym ruchliwość jelit jest zakłócona i może wystąpić niestabilność stolca: zaparcia z przydziałem ciężkiego, szczupłego fotela (czasami ze śluzem) mogą występować naprzemiennie z biegunką. Stresujący stan w takich przypadkach tylko pogarsza funkcjonalną aktywność jelit.

Zaparcia mogą być wynikiem ciężkiego stanu, często wymagającego korekty chirurgicznej: mechanicznej niedrożności jelit, która przyczynia się do rozwoju coprostasis. W zależności od stopnia zwężenia światła jelita zwężenie może być całkowite lub częściowe. Przyczyną obturacji światła jelita mogą być procesy nowotworowe, zmiany bliznowate, zrosty, uchyłki jelita grubego, skrzywienie jelit, inwazja robaków.

Coprostaza charakteryzuje się przedłużającym się brakiem stolca, uczuciem przelewania się w jelitach i rozrywającymi bólami w jamie brzusznej. Czasami płynna zawartość jelita może ominąć kał i wyjść w postaci biegunki. Powodować zaparcia można psychologiczne lęk wypróżnień, rozwijanie wskutek chorób jelita towarzyszą ostry ból (szczeliny odbytu, ostre hemoroidów, ropień).

Zaburzenia neurologiczne (stres, depresja, szoki nerwowe) mogą również przyczyniać się do rozwoju przewlekłych zaburzeń ewakuacji jelit. Ponadto wiele leków może powodować efekt uboczny hamowanie perystaltyki jelit i sprzyjać zaparciom. Patologie unerwienia ściany jelita (choroba Hirschsprunga, stwardnienie rozsiane, urazy i choroby rdzenia kręgowego) również powodują przewlekłe zaparcia.

Klasyfikacja zaparć

Zaparcia sklasyfikowane zgodnie z czynników etiologicznych i mechanizmów rozwoju: odżywcze (funkcje związane z dietą), neurogenne (spowodowane zaburzeniami czynności nerwowo-reflex) psychogennych (związany ze stanem psychoemocjonalnym), zaparcia chorób odbytnicy (hemoroidy, szczeliny odbytu, paraproctitis) toksyczne (zatrucie lub rtęcią, niektóre leki, przewlekłe zatrucie) proctogenic (związane z zaburzeniami czynnościowymi mięśni dna miednicy przepony), podczas gdy m zaparcia Mechaniczne przeszkody ochrony (dla guzów, zwężeń, blizna zmienia polipów, zaburzenia przewodu pokarmowego), jatrogenne zaparcia (w wyniku leków).

Objawy przewlekłego zaparcia

Zaparcia mogą towarzyszyć różne objawy w zależności od chorób, które je powodują. W niektórych przypadkach zaparcie jest jedyną skargą pacjenta. Indywidualny rytm wypróżnienia może się różnić. W zależności od zmiany częstości częstości defekacji zaparcie można uznać za opróżnianie raz na 2-3 dni i rzadziej. Defekacja z zaparciem charakteryzuje się wyraźnym napięciem, wymaga znacznego wysiłku. Cal jest gęsty, suchy, może przypominać suche kulki, ma kształt fasoli, sznurka.

W niektórych przypadkach może wystąpić tak zwana biegunka zatrzymania, gdy na tle przedłużonej nieobecności normalnych ruchów jelit i uczucie przelewania się w jamie brzusznej występuje biegunka z luźnym stolcem ze śluzem. Płynny kał zawierający śluz może pozostawać w długotrwałym zaparciu w wyniku podrażnienia ściany jelita.

Zaparciom często towarzyszy ból i ociężałość w jamie brzusznej, które ułatwiają opróżnianie jelit, ucieczka gazów jelitowych. Wzdęcia często towarzyszą trudnościom w poruszaniu się mas jelitowych. Zwiększone tworzenie gazu jest konsekwencją aktywności drobnoustrojów zamieszkujących jelita grubego.

Pacjenci cierpiący na zaparcia mogą oznaczać zmniejszenie apetytu, nieświeży oddech, odbijanie. Z reguły długotrwałe przewlekłe zaparcia przyczynia się do obniżonego nastroju, obniżonej sprawności, zaburzeń snu i innych zaburzeń neurastenicznych.

Powikłania przewlekłego zaparcia

Długotrwałe przewlekłe zaparcia mogą przyczyniać się do rozwoju powikłań z przewodu pokarmowego. Może to być choroba zapalna jelita (okrężnicy, proctosigmoiditis) patologii rektoanalnye (hemoroidy, szczeliny odbytu, ropień), choroba uchyłkowa okrężnicy, wzrost (rozciąganie na szerokość i długość), jelita grubego - rozszerzenie okrężnicy.

Jednym z najpoważniejszych skutków długotrwałego zaparcia może być uporczywa niedrożność jelit, która wymaga natychmiastowej operacji. Długotrwała niedrożność sprzyja rozwojowi niedokrwienia ścian jelit i może prowadzić do nekrozy. W niektórych przypadkach zaparcia mogą sygnalizować proces nowotworowy, a także być oznaką choroby podatnej na nowotwory złośliwe.

Zaparcia przewodu pokarmowego związane z niedoborem błonnika w diecie, sprzyjają powstawaniu czynników rakotwórczych w jelicie, a trudności w przejściu treści jelitowych umożliwiają działanie rakotwórcze długotrwałego działania drażniącego. Osoby w wieku starczym i cierpiące na zaburzenia psychiczne mogą rozwinąć się niedrożność kału w wyniku zapomnienia i braku kontroli nad regularnością wypróżniania.

Rozpoznanie przewlekłego zaparcia

Rozpoznanie przewlekłego zaparcia odbywa się etapami. W pierwszym etapie oceny objawów klinicznych (skargi, historię, badanie fizyczne) obrazu radiograficznego i pozwalające ocenić stan jelita grubego: perystaltykę szerokości prześwitu występujące powstawanie nowotworu, zwężenia ścian rozciąganie, wady wrodzone, rozszerzenie okrężnicy. Irrigoscopy wyraźnie ujawniają niedrożność jelit.

Drugi etap środków diagnostycznych przeprowadzić badanie endoskopowe wziernikowanie (jelita grubego), ogrodzenia biopsji błony śluzowej i histologiczną i cytologiczne, jeśli jest to konieczne. Następnie, w zależności od wstępnych założeń, przypisuje się metody badania stanu funkcjonalnego jelita. Może to być próby bakteriologiczne coprogram badania w celu określenia ukryte krwi, metod manometryczne mięśni ściany jelita (sphincterometry, anorektometriya), testy laboratoryjne do wykrywania zaburzeń funkcji wydzielniczych narządów przewodu pokarmowego i innych.

Cel tych lub innych technik diagnostycznych opiera się na dolegliwościach, zidentyfikowanych cechach przewodu pokarmowego, założeniach o możliwych współistniejących chorobach i wyborze taktyki leczenia.

Leczenie przewlekłych zaparć

Leczenie przewlekłych zaparć nie ogranicza się do mianowania środków przeczyszczających. Samoleczenie jest niedopuszczalne, ponieważ długotrwałe trwałe zaparcie może być objawem poważnej choroby lub przyczyniać się do rozwoju niebezpiecznych komplikacji. Ponadto, niezależne stosowanie środków przeczyszczających bez względu na ich cechy, mechanizmy działania i możliwe działania niepożądane często prowadzi do powstawania trwałych problemów z wypróżnianiem w wyniku zmniejszenia czynności motorycznych jelit. W tym przypadku dawki środków przeczyszczających zwiększają się i ostatecznie leki te stają się całkowicie nieskuteczne.

Leczenie przewlekłego zaparcia oprócz leczenia objawowego, obejmuje środki do identyfikacji i leczenia stanu, który spowodował rozwój zaparcia. Poznanie mechanizmów przewlekłego zaparcia u pacjenta lekarz określa obróbce z czynników chorobotwórczych, które przyczynia się do bardziej efektywnego działania leków z objawami i powoduje błędne koło zaostrzając zaburzeń motoryki jelit.

Zalecenia dotyczące leczenia zaparcia czynnościowego

zaparcia funkcjonalne mogą być różne przyczyny, ale zawsze leżeć patologii zakłócania właściwości funkcjonalne przewodu pokarmowego (w przeciwieństwie do zaparcia niedrożnością mechanicznego, gdy jako zasadę, że optymalny jest leczenie chirurgiczne) w oparciu o ich patogenezie.

W leczeniu zaparć ważnym ogniwem jest dieta. W diecie pacjentów należy koniecznie wprowadzić produkty bogate w błonnik roślinny (warzywa, owoce, zboża) i dużą ilość płynu (co najmniej dwa litry dziennie). W przypadku, gdy na tle diety zwiększa się tworzenie gazów i rozwijają się wzdęcia, przepisać lek Mukofalk. Ponadto, z diety wykluczają wszystkie produkty, które przyczyniają się do nasilenia zaparć.

Odżywianie powinno odbywać się zgodnie z reżimem, co najmniej pięć razy dziennie w małych porcjach. W każdym razie nie dopuszczaj do długich przerw między posiłkami. Konieczne jest również ścisłe monitorowanie regularności opróżniania jelita. Pożądane jest odczuwanie i przywracanie indywidualnego rytmu naturalnego defekacji, aby uniknąć powściągliwych pragnień. W przypadku, gdy lek promowanie pasażu jelitowego mas trudności (narkotyk ganglioplegic przeciwbólowe, preparaty żelaza, leków moczopędnych, doustnych środków antykoncepcyjnych), konieczne jest, aby je usunąć, a tam gdzie to możliwe, aby zastąpić leki nie mają wpływu na trawienie.

Jako zachętę dla przewodu pokarmowego i wzmocnienie napięcia mięśni jelitowych zaleca się aktywny tryb życia, spacery, pływanie, ćwiczenia aerobowe. Ponadto, aktywna pozycja życiowa pozytywnie wpływa na stan psycho-emocjonalny i przyczynia się do łatwego odczuwania stresu.

Środki przeczyszczające są przepisywane tylko w przypadku uporczywych zaparć, których nie można skorygować za pomocą diety i schematu leczenia. W tym przypadku lek jest przepisywany z uwzględnieniem mechanizmu powstawania zaparć. W powołanie przeczyszczających należy pamiętać, że długotrwałe przyjmowanie podrażniania ściany jelita znaczy, zwiększa perystaltykę jest obarczona z rozwojem zespołu metabolicznego „leniwa” jelit, gdy po odstawieniu leku jelitowej aktywności perystaltycznej spada do minimum.

Zapobieganie zaparciom

Zapobieganie zaparciom - jest wczesne wykrywanie i leczenie schorzeń przewodu pokarmowego i innych chorób, które przyczyniają się do zaparć, odpowiedniej diety, bogate w organicznej diecie błonnika, wystarczająca ilość płynów pić, a także aktywny tryb życia i szacunek dla posiłków i wypróżnień.

Zaparcie

Zaparcie to opóźnienie w opróżnianiu jelit przez ponad czterdzieści osiem godzin. Najczęstsze zaparcia występują u małych dzieci i osób starszych. Praktycznie wszyscy ludzie mają zaparcia przez całe życie. Mogą pojawić się po operacjach, stresie, podróży i powstaniu z powodu stresu ciała, ale ponieważ takie zaburzenia bardzo szybko mijają po powrocie osoby do zwykłego trybu życia, nie jest to uważane za chorobę. Rosyjscy gastroenterolodzy przypisują zaparcia objawowi choroby podstawowej. Jednakże w przypadku, gdy zaczynają się powtarzać dość często i stają się zwyczajem - konieczna jest obowiązkowa konsultacja lekarska z późniejszym obowiązkowym mianowaniem leczenia. Zaparcia są poważnym problemem medycznym, a także społecznym

Objawy zaparcia

W przypadku zaparć niewielka ilość kału, zwiększona twardość, suchość, uczucie po wypróżnieniu, nie całkowite opróżnienie jelita. Zmiana rytmu i częstości stolca również wskazuje na objaw. Obecność co najmniej jednego ze znaków sugeruje symptom zaparcia. W tym samym czasie, wiele osób uważa się za chorych w przypadku braku codziennej defekacji. To jest błędne przekonanie.

Konsystencja odchodów charakteryzuje się ilością wody. Na przykład w kale stałe ilość wody wynosi do 40%, w normalnych kałach do 70% i w płynnych kałach do 95% wody. Kryterium zaparcia jest zwykle uważane za masę kału mniejszą niż 35 gramów dziennie. Obraz kliniczny jest uzupełniony bardzo trudną defekacją, a także dyskomfortem w jamie brzusznej. Same dolegliwości pacjenta zależą od wielu czynników subiektywnych i czasu trwania choroby podstawowej

Przyczyny

- Choroby odbytu (paraproctitis, szczelina odbytu, hemoroidy), którym towarzyszy silny ból i uniemożliwiają normalne opróżnianie jelita

- Choroby przewodu pokarmowego (dysbakterioza, przewlekłe zapalenie trzustki, nowotwory jelita grubego, wrzód trawienny)

- Nieracjonalne odżywianie, ubogie we włókna roślinne, połączone z niewielką ilością spożywanego płynu i siedzącym trybem życia

- Duże nagromadzenie w jelitach stwardniałych mas stolca - tak zwane "kamienie kału"

- Choroby endokrynologiczne (cukrzyca, niedoczynność tarczycy itp.)

- Choroby neurologiczne (stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona, udar, guzy i różne urazy rdzenia kręgowego)

- Przyjmowanie niektórych rodzajów produktów medycznych (diamenty, soda oczyszczona, atropina itp.)

- Niedociśnienie mięśni (pacjenci uzależnieni od wieku - zaparcia starcze). Ludzie w starszym wieku cierpią na powolny ruch kałowy w jelicie grubym

Promowanie stolca w wyniku zaparcia jest bardzo szybko spowolnione, ze względu na pojawienie się jakiejkolwiek przeszkody na ich drodze, lub w wyniku upośledzenia funkcji kurczenia się ścian jelita

Objawy

W większości przypadków objawy zależą od charakteru zaparcia, które spowodowało zaparcie. Najczęstsze objawy to:

- Wzdęcie i uczucie ciężkości w żołądku (może mu towarzyszyć szybkie bicie serca)

- Gęsty bolesny stolec (kał może być w kształcie fasoli, kulisty, w kształcie wstążki, w postaci suchych, gęstych kulek)

- W przejściu analnym, powstawanie pęknięć krwi

- Meteorisms (ze względu na zwiększone wytwarzanie gazu)

- W ustach pojawia się nieprzyjemny posmak, zmniejsza się apetyt i balsam

- Są bóle głowy i mięśni, jest bezsenność i nerwowość

Zgodnie z naturą wycieku, zaparcia są ostre i chroniczne. Ostre zdarzają się w krótkim czasie i są prowokowane przez różne przyczyny, ale ostre zaparcia, jeśli zostaną zignorowane, mogą stać się chroniczne.

Ostre zaparcia charakteryzują się brakiem stolca przez kilka dni. Przyczyną jest niedrożność jelit z powodu guza (niedrożność mechaniczna), a także możliwe zapalenie w jamie brzusznej (dynamiczna niedrożność), a jeśli w jelicie jest to zapalenie uchyłka lub choroba w okolicy odbytu. Nieoczekiwany brak stolca obserwuje się po przedawkowaniu leków, urazach czaszkowo-mózgowych u obłożnie chorych. Jeśli nie ma stolca, a także gazów nie wydostają się, prawdopodobnie rozwija się niedrożność jelit. Wraz ze wzrostem ostrego zaparcia (dwa tygodnie), prawdopodobnie uszkodzenie z guzem jelita grubego.

Przewlekłe zaparcia są niebezpieczne w przypadku wypadania odbytnicy ze względu na ciągłą potrzebę popychania. Przewlekłym zaparciom mogą towarzyszyć zmiany skórne - traci ono elastyczność, staje się zwiotczałe i blade, czasem z żółtawym odcieniem.

W przewlekłym zapaleniu jelita grubego zaparcia występują u co drugiego pacjenta, a w przypadku zapalenia jelit - u jednego na pięć.

Przedłużające się zaparcia zwiększają ryzyko rozwoju takich chorób: uchyłkowatości jelita, zapalenia i bruzdy odbytnicy, hemoroidy i raka okrężnicy lub odbytnicy

Rodzaje zaparć

Zaparcia podaje się w zależności od etiologii:

- Neurogenne odruchy warunkowo spowodowane przez sytuację

- funkcjonalny, powstały w wyniku podrażnienia okrężnicy

- zaparcie powstałe z patologii organicznej jelita z powodu nowotworów, uchyłka, niedokrwienia, zwężenia

- Zaparcia spowodowane zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi w jelicie z powodu stwardnienia rozsianego, neuromatozy, sklerodermy układowej, amyloidozy

- Zaparcie (dysheksja), spowodowane przez patologię w odbytnicy, a także obszar odbytu z powodu pęknięć, przetok, rectocele, ropni, zwężeń, kłykcin wirusowych lub syfilitycznych

- zaparcia spowodowane patologią endokrynną w cukrzycy, niedoczynność tarczycy

- zaparcia spowodowane patologią neurologiczną w chorobie Parkinsona, uszkodzeniem rdzenia kręgowego i organiczną patologią ośrodkowego układu nerwowego

- zaparcia spowodowane przez zapalenie w narządach sfery moczowo-płciowej

- leki związane z przyjmowaniem leków psychotropowych, takich jak klonidyna, antagoniści wapnia, środki przeciwcholinergiczne, narkotyczne środki przeciwbólowe, środki uspokajające, środki przeciwdepresyjne, środki przeciw chorobie Parkinsona, środki zobojętniające kwasy, tricykliczne środki przeciwdepresyjne, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, preparatów żelaza, sympatykomimetyki, leków litu i bizmutu, diuretyki, barbiturany zaparcia, fenotiazyny, siarczan baru, preparaty żelaza

Leczenie zaparć

Głównym kierunkiem leczenia zaparć jest normalizacja czynności motorycznej jelit. Obejmuje:

- Zwiększona aktywność fizyczna (ćwiczenia i chodzenie są najskuteczniejszymi metodami leczenia zaparć)

- Wycieki oczyszczające i lecznicze (olej: z olejem rybim, oliwą lub olejem słonecznikowym itp.). W przypadku lewatywy oczyszczającej temperatura wody jest wykorzystywana w pomieszczeniach, dodaje się niewielką ilość soli. Możliwe jest stosowanie mikrowłókien, które są sprzedawane w aptekach. Ale ważne jest, aby pamiętać, że nieustannie sięgając po lewatywy, istnieje uzależniający organizm

- Obowiązkowa dieta, w tym produkty bogate w błonnik roślinny (warzywa, warzywa, gruby czarny chleb, owoce, otręby spożywcze, zboża, miód, produkty z kwaśnego mleka). Dzienna dawka płynów powinna wynosić co najmniej dwa litry dziennie. Jedzenie powinno być regularne, z częstotliwością - co najmniej pięć razy dziennie. Należy unikać następujących produktów spożywczych: serów, mleka, smażonych potraw, fasoli, kapusty i kalafiora, czerwonego mięsa. Zaleca się jeść ściśle według reżimu

- W przypadku przyjęcia konieczne jest anulowanie leków, których przyjmowanie prowadzi do osłabienia skurczu jelit (almugel, atropina, soda oczyszczona, niektóre rodzaje leków przeciwdepresyjnych)

- Przyjmowanie środków przeczyszczających i funduszy (Seine, Bisacodil, Dufalac). Ważne jest, aby wiedzieć, że z biegiem czasu istnieje uzależnienie od środków przeczyszczających, a osoba poszkodowana jest zmuszona zwiększyć dawkę. W przypadkach, gdy zmiana charakteru i wzbogacenie diety nie prowadzi do pożądanego rezultatu - przepisać leki laktulozowe (takie jak Dufalac itp.)

- Prędkość masażu na przedniej ścianie jamy brzusznej w leczeniu zaparć. Masaż z zaparciami zależy od przypisanych zadań iw związku z tym wyróżnić: segmentalno-odruchowy, punktowy, sprzętowy, terapeutyczny samo-masaż

Odruchowy masaż segmentowy brzucha wykonywany jest w celu odruchu na wszystkich narządach wewnętrznych.

Akupresura brzucha odbywa się w sposób relaksujący, a także stymulujący we wszystkich strefach biologicznie aktywnych (punkty). W sercu akupresury leży zasada metody akupunktury, ale zamiast igieł na punkty biologiczne ma wpływ palec, a także pędzel. Istnieje 700 punktów biologicznych, ale częściej stosuje się do 150. Punktowy mechanizm masażu oparty jest na punktach biologicznie aktywnych. Rano przed pracą ten rodzaj masażu jest bardzo skuteczny w profilaktyce i leczeniu. Spędzamy to leżąc lub siedząc. Dobrą alternatywą w przypadku, gdy nie ma nikogo do zrobienia, a masaż własny jest masaż punktowy. Akupresura lub masaż własny zwiększają ukrwienie, zmniejszają ból, a także zmniejszają napięcie nerwowe i mięśniowe.

Aparat do masażu brzucha z zaparciami jest wykonywany za pomocą urządzeń ultradźwiękowych, wibracyjnych i jonizujących.

Masaż leczniczy z zaparciami wykonuje sam pacjent w dogodnym czasie, ale pół godziny po śniadaniu i dwie godziny po obiedzie. Technika samodzielnego masażu żołądka obejmuje maksymalny relaks leżący na plecach. Twoje ręce powinny być czyste, ciepłe; W razie potrzeby, nagi brzuch lub bawełniana bielizna zaczynają proste pociągnięcia. Twoje działania powinny być kierowane zgodnie z ruchem prądu limfy, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Delikatne ruchy z prawego biodrowego obszaru są kierowane do prawego obszaru podżebrowego, a następnie zstępują do lewego obszaru jelita krętego. Gładzenie odbiera zastępuje koliste, jak również spiralne pocieranie na przemian z ciśnieniem i wibracją

- Chirurgiczne leczenie zaparć rozpoczyna się od obecności mechanicznego zaparcia, gdy towarzyszą mu guzy, uchyłki, zwężenia

Zapobieganie

Konieczne przestrzeganie diety. Konieczne jest powstrzymanie się od jedzenia suszonych owoców, większości fasoli, sałatek, zimnych potraw i napojów. Przeciwnie, preferuj ciepłe potrawy i napoje, je gotowane warzywa, świeże owoce (jabłka, banany, brzoskwinie), rodzynki, sok ananasowy, suszone śliwki. Konieczne jest także regularne spożywanie oleju roślinnego w małych ilościach. Zaleca się zmianę tempa życia na bardziej dynamiczny, nie zaniedbuj ćwiczeń fizycznych i chodzenia.

Co to jest zaparcie, jego nazwa naukowa i możliwe komplikacje

Jakie zaparcia odczuło wielu ludzi na raz. Jest to naruszenie jelit, wpływające na cały organizm. W tym przypadku ten stan jest obarczony rozwojem poważnych powikłań, w tym zwiększa ryzyko raka.

Nazwa naukowa

Zaparcie - naruszenie procesu defekacji, które objawia się brakiem stolca przez ponad 2 dni lub niepełnym opróżnieniem jelita. Istnieją dwa punkty widzenia na problem zaparcia: Światowa Organizacja Zdrowia odnosi się do chorób (kod na ICD-10 K59.0), ale Światowa Organizacja Gastroenterologów uważa, że ​​nie jest to choroba, ale objaw.

Bristol klasyfikacji zaparć

Wiele osób jest ciekawych z powodu naukowych zaparć, jak się je nazywa. Do jego określenia należą takie terminy medyczne, jak "zaparcie" i "zaparcie".

Objawy

Mówiąc o symptomach i leczeniu, trzeba zrozumieć: chroniczne i sytuacyjne zaparcia są czym, ale jakie są między nimi różnice. Sytuacja powstaje pod wpływem czynników prowokujących i szybko przechodzi niezależnie lub po zastosowaniu środków przeczyszczających. Takie objawy nie odnoszą się do chorób.

Jako czynniki prowokujące mogą działać:

  • ciąża,
  • brak płynów w ciele,
  • stresujące warunki,
  • stosowanie żywności spowalniającej ruch mas jelitowych.

Przewlekłe formy objawiają się systematycznym opóźnianiem wypróżniania. W tym samym czasie nie ma poczucia wyzwolenia jelita. Dla diagnozy o dużym znaczeniu jest zmiana w regularności, częstotliwości i charakterze procesu defekacji.

Najczęściej problem ten napotykają małe dzieci, a także osoby starsze.

Przyczyny

Typowe przyczyny, z powodu których rozwija się przewlekłe zaparcia, to hipodynamia i osobliwości nawyków żywieniowych. Zaparcie prowadzi również do systematycznego powstrzymywania chęci wypróżnienia, co powoduje ucisk czynności jelit.

Wśród czynników prowadzących do naruszenia są także:

  • regularne stosowanie środków przeczyszczających bez potrzeby;
  • brak błonnika w diecie;
  • odwodnienie organizmu.

Zaparcie jest manifestacją zespołu jelita drażliwego o osłabionej ruchliwości i niestabilnym stolcu (naprzemienne zaparcia z biegunką).

Czasami zaparcia są konsekwencją złożonych warunków, których nie można wyeliminować bez interwencji chirurgicznej. Mogą powstać z powodu rozwoju nowotworów, procesów bliznowacenia i klejenia. W tym przypadku niedrożność jelitowa może być sklasyfikowana jako całkowita lub częściowa.

Przyczyną tego naruszenia może być również psychologiczny: jest to wynik ostrego bólu podczas wypróżniania, który występuje na przykład przy hemoroidach, szczelinach odbytu.

Jak leczyć zaparcia

Kluczowym punktem leczenia jest prawidłowe odżywianie. Koniecznie trzeba jeść jedzenie z błonnikiem - warzywa i owoce, a także zbóż. Ważne jest, aby pić tyle wody, ile potrzeba do normalnego funkcjonowania organizmu - około 2 litrów w ciągu dnia. Jeśli ze względu na dietę występują wzdęcia, należy zastosować specjalne leki, aby zapobiec takim procesom, na przykład Mukofalk.

Powinieneś zwrócić uwagę na harmonogram posiłków. Jedzenie powinno odbywać się co najmniej 5 razy dziennie, krok po kroku. Znaczące przerwy między posiłkami nie powinny być.

Proces defekacji powinien być regularny, niezwykle ważne jest przywrócenie naturalnego trybu pracy, a także unikanie powstrzymywania pragnień.

Istnieje wiele leków, które prowadzą do rozwoju zaparć. Są to preparaty zawierające żelazo, leki przeciwbólowe, diuretyki i doustne środki antykoncepcyjne. Należy ich unikać i, jeśli istnieje taka potrzeba, - omówić z lekarzem możliwości zastąpienia innych leków.

Możliwe powikłania

Z powodu długotrwałego zaparcia może rozwinąć się wtórne zapalenie jelita grubego, zapalenie proktosigmoidów (procesy zapalne w esicy i odbytnicy).

Stagnacja mas żywnościowych w jelicie ślepym powoduje ich powrót do odlewu jelita cienkiego. Również jako powikłania są choroby dróg żółciowych, zapalenie wątroby.

Przewlekłe formy upośledzenia wywołują rozwój chorób odbytnicy. Najczęstszą konsekwencją są hemoroidy, szczeliny odbytnicy, procesy zapalne wpływające na tkankę otrzewnową.

Innym możliwym powikłaniem jest to, że jelito grube staje się szersze i dłuższe, co dodatkowo pogarsza zaparcia.

Poważnym niebezpieczeństwem jest wysokie prawdopodobieństwo zapoczątkowania raka w odbytnicy i jelicie grubym. Przypuszczalnie jest to stagnacja mas dietetycznych związanych ze spożywaniem pokarmów nienasyconych celulozą, co prowadzi do powstawania czynników rakotwórczych w jelicie. Przy długiej ekspozycji na ścianę jelit i ryzyko zachorowania na raka.

Istnieje wiele symptomów, które mogą wskazywać na potencjalne zagrożenie.

  • utrata masy ciała;
  • ogólnie słabe zdrowie;
  • występowanie zaparć u osób w wieku powyżej 50 lat, które wcześniej nie miały problemów z wypróżnieniem, pojawienie się w kale krwi.

Inną trudną i nieprzyjemną konsekwencją zaparcia jest niedrożność fekaliów

Jest to powszechne u osób, które z powodu wieku i zaburzeń umysłowych, zapominają o czasie ostatniej defekacji i nie podążają za jej regularnością. Problem polega na tym, że pomiędzy utworzonym kamieniem perkalu, który ma tendencję do stopniowego zagęszczania, a ściankami jelit, jest przestrzeń przez długi czas, przez którą wydobywa się ciekły kał. Pacjent decyduje, że jest to biegunka i stosuje leki, co jeszcze bardziej komplikuje stan. Prowadzi to do częściowej niedrożności, bólu i braku apetytu. Występują eruktacje, wymioty, nudności. Z reguły podczas badania tych pacjentów, przeprowadzanego za pomocą palca, można wykryć guzek kału.

Leczenie powikłań zaparcia jest dość skomplikowane, ponieważ w związku z wiekiem stan większości pacjentów jest skomplikowany z powodu niewydolności serca i innych poważnych zaburzeń zdrowotnych. Po pierwsze, stosowanie jakichkolwiek środków przeczyszczających jest zabronione. Mogłyby zostać użyte wcześniej, ale na tym etapie, z już uformowanym kamieniem, ich zastosowanie pogorszy niedrożność jelit. Używanie lewatywy jest niepraktyczne.

Kamienie stołka w jelicie

Uwolnienie jelita z uformowanego kamienia powinno być wykonane przez lekarza. Specjalista zakłada na rękę grubą gumową rękawicę, ostrożnie smarując palec wskazujący maścią. Potem stopniowo zaczyna kruszyć kamień, wyrywając kawałki, które zostały rozdzielone. Zalecana pozycja pacjenta podczas zabiegu - leżąc na lewej stronie tułowia (przy braku zaburzeń serca), nogi powinny być zgięte w stawach kolanowych i dociśnięte do żołądka. Zazwyczaj wykonanie tej procedury nie powoduje powikłań.

Jednak ze względu na to, że jest to długotrwała procedura, która powoduje dyskomfort pacjenta, w tym psychologiczne, zaleca się stosowanie leków uspokajających lub znieczulających. Gdy najtwardsze, znajdujące się od spodu, części kamienia zostaną zmiażdżone, reszta masy stolca pozostawia sama. W przeciwnym razie należy przeprowadzić procedurę oczyszczania lewatywą. Działania profilaktyczne po zabiegu wymagają cotygodniowej lewatywy, ponieważ jeśli po usunięciu kamienia nie podejmiesz żadnych działań w celu oczyszczenia, istnieje duże prawdopodobieństwo, że sytuacja się powtórzy.

Zapobieganie

Normalne funkcjonowanie układu pokarmowego, stan napięcia mięśniowego jelita jest bezpośrednio związany z działalnością człowieka. Aby utrzymać formę, pomaga chodzenie, pływanie, uprawianie sportu, aerobik. Wpływa to pozytywnie na psycho-emocjonalną sferę ludzi, a zatem pomaga wytrzymać stresy związane z prowokującymi czynnikami zaparcia.

Środki przeczyszczające są stosowane w przypadkach, gdy nie jest możliwe ustalenie pracy jelit za pomocą diety. W tym przypadku, należy wiedzieć, że ogólnoustrojowe podawanie tych leków w dłuższej perspektywie efekt odwrotny, gdyż powoduje to „leniwe jelita” zespół, w którym wszyscy jego aktywność jest zmniejszona do minimum.

Ponadto nadmierne rozwodnione uzależnienie od narkotyków prowadzi do rozwoju biegunki, aw konsekwencji do utraty płynów ustrojowych i naruszenia metabolizmu soli. Również ryzyko zaburzeń elektrolitowych wzrasta wielokrotnie w przypadku kombinacji leków tej serii z lekami moczopędnymi, glukokortykoidami, glikozydami nasercowymi.

Stosowanie środków przeczyszczających ma szereg przeciwwskazań. Nie można ich zaakceptować:

  • procesy zapalne jamy brzusznej w ostrej fazie;
  • ostra niedrożność jelit;
  • kiedy ciało jest odwodnione;
  • z indywidualną nietolerancją składników leków.

Osobno chcę porozmawiać o lekach, które pacjenci wybierają do samodzielnego leczenia zaparć. Są to środki zawierające anthraglycosides. Mówiąc prościej, są to preparaty rabarbarowe, senna, kruszyna. Długotrwałe stosowanie tych leków prowadzi do stężenia ich metabolitów w błonie śluzowej jelit, powodując atrofię ścian i pogorszenie unerwienia. Takie zmiany mogą prowadzić do ciężkiej formy ucisku perystaltyki, aż do atonii jelit.

Zaparcie jest więc delikatnym i jednocześnie trudnym pytaniem, które należy rozwiązać we współpracy ze specjalistą. Możliwe komplikacje są dość niebezpieczne, aby ukryć problem przed lekarzem.

Przyczyny, objawy i leczenie zaparć u dorosłych

Co to jest zaparcie?

Zaparcie to sytuacja, w której osoba nie ma kału przez więcej niż 24 godziny, lub występuje defekacja, ale po tym następuje poczucie niepełnego opróżnienia jelita.

U zdrowej osoby częstotliwość opróżniania jelit zależy od odżywiania, nawyków i stylu życia. Ludzie cierpiący na zaparcia często skarżą się na chroniczne zmęczenie, nieprzyjemny smak w ustach, uczucie mdłości, zmniejszenie apetytu. Pacjentów z zaparciami wzdęcia, niezdrowy żółtawy-brązowy odcień skóry, nie mogą być niewielkie i niedokrwistość z powodu niedoboru witaminy nevsasyvaniya odżywcze ze względu na częste stosowanie środków przeczyszczających.

Zaparcia (zaparcia) dotykają do 20% światowej populacji, głównie mieszkańców krajów rozwiniętych. Problem zaburzeń rytmu jelit jest istotny dla wszystkich grup wiekowych. Najczęstsze zaparcia rozwijają się u osób w wieku 25-40 lat, a następnie problem jest tylko zaostrzony. W wieku rozrodczym zaparcia są bardziej charakterystyczne dla kobiet. W kulminacyjnym punkcie męskim i kobiecym różnice statystyczne są minimalne. Zaparcia u osób w starszym wieku występują około 5 razy częściej niż u ludzi młodych. Obserwacje te są uznawane przez większość badaczy zajmujących się problemami gastroenterologii związanej z wiekiem.

W medycynie klinicznej wyróżnia się zaparcia organiczne i czynnościowe:

1. Zaparcia organiczne. Ze względu na zmiany morfologiczne i anatomiczne w jelicie (najczęściej zdiagnozowane w dzieciństwie) lub patologiczne i jatrogenne (prawdopodobieństwo rozwoju jest takie samo u młodych i dorosłych).

Ekologiczne zaparcia są wynikiem:

Wrodzone anomalie (dolichokolon, dolichosigma, kolonoptoza);

Komplikacje po operacji na jelicie;

Procesy zapalne (adhezyjne) w jelitach lub sieci;

Invagination (wchodzenie do jelita do jelita), naruszenie sieci, skrzywienie jelit, niedrożność jelit;

Nowotwory w jelicie lub sąsiadujących narządach, naciskając na jelito.

2. Funkcjonalne zaparcia. Związany z zaburzeniem sfery psychoemocjonalnej osoby, czynności motorycznych, wydzielniczych, wydalniczych i ssących błony śluzowej jelita grubego. Zmiany morfologiczne w jelitach nie są wyrażane. Funkcjonalne zaparcia należą do grupy patologii połączonych w zespół jelita drażliwego (IBS). Zespół jest połączeniem objawów z jedną patogenezą i inną etiologią (przyczyną). Choroba, jako jednostka nozologiczna, zawsze łączy wspólną etiologię i patogenezę.

Zaparcia organiczne, szczególnie związane z patologiami chirurgicznymi, przejawiają się zwykle w ostrej postaci i mogą wynikać z wrodzonych cech struktury jelita. W niektórych przypadkach konieczne jest uciekanie się do szybkiego usunięcia wad. Jeśli organiczny zaparcia rozwijać z powodu wgłobienia, blizny, volvulus, zatkania światła jelita lub ściskania ciała obcego, obraz kliniczny rozwija się bardzo szybko i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej dla zbawienia pacjenta. Objawy kliniczne ostrego zaparcia są dość jasne i stosunkowo łatwe do określenia metodami instrumentalnymi.

Zaburzenia czynnościowe mają bardziej zróżnicowaną etiologię i patogenezę, a zaparcia często przyjmują formę przewlekłą i nie zawsze łatwo ulegają eliminacji. Większość osób z funkcjonalnymi zaburzeniami rytmu jelitowego nie rozpoznaje siebie jako chorych.

Lekarze rozróżniają dwie kategorie osób z IBS:

"Nie pacjenci", mają objawy zaparcia, ale nie zwracają się do lekarza z różnych powodów. Patologia nie ma znaczącego wpływu na ich styl życia;

Pacjenci odczuwający dyskomfort, zwracają się do lekarza. Patologia wpływa na jakość ich życia w różnym stopniu.

Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego identyfikuje się na podstawie charakterystycznych objawów (przez wykluczenie) z wykorzystaniem całego spektrum technik diagnostycznych. W niektórych przypadkach trudno jest wyeliminować objawy przewlekłego zaparcia.

Aby zdiagnozować funkcjonalne zaparcia, użyj następującego zestawu symptomów:

Diagnostyczne kryteria Rzymu trzeciej wersji. Wcześniej istniała pierwsza i druga wersja. Nazwa ta wynika z faktu, że pierwsza wersja została przyjęta w Rzymie z inicjatywy Międzynarodowej Grupy Roboczej ds. Badania Patologii Funkcjonalnej Układu żołądkowo-jelitowego;

Skala skali kału Bristol, typ 1 i 2. Opracowana przez naukowców z Uniwersytetu w Bristolu. Kał pierwszego rodzaju - w postaci stałych orzechów. Kał drugiego typu - w postaci lutowanych grudek. Taboret trzeciego i czwartego typu jest normą, odchody typu piątego i szóstego to biegunka. Taboret siódmego typu jest wodnisty, co może świadczyć o wydzielniczej lub inwazyjnej lub osmotycznej biegunce.

W praktyce klinicznej kryteriom diagnostycznym z reguły towarzyszą metody diagnostyki laboratoryjnej, instrumentalnej i funkcjonalnej.

Opis choroby

Prawidłowa defekacja jest wskaźnikiem zdrowia danej osoby. W różnych źródłach podano wzorcowe normy fizjologiczne częstości defekacji, określa się objętość mas kałowych dziennie, kształt i konsystencję odchodów.

Prawidłowe funkcjonowanie przewodu pokarmowego charakteryzuje się następującymi objawami:

Opróżnianie jelit u zdrowej osoby występuje z częstotliwością trzy razy dziennie do trzech razy w tygodniu;

Masa kału wynosi od 100 do 200 gramów dziennie, minimalna norma to 40 gramów;

Postać kału ma postać cylindra (podobnego do kiełbasy);

Spadek kału jest łagodny.

Zaburzenia niedoboru są w niektórych przypadkach wariantem normy i mają charakter przypadkowy. Tymczasem zaparcia są prawie zawsze oznaką patologii żołądkowo-jelitowych objawiających się zaparciami i innymi objawami.

W diagnostyce klinicznej IBS następujące rodzaje wypróżnień odpowiadają zaparciom:

Mniej niż trzy razy w tygodniu;

Objętość stolca jest mniejsza niż 40 gramów;

Aktowi towarzyszy silne napięcie i kończy się uwolnieniem małych gęstych kawałków okrągłego stolca;

W niektórych przypadkach defekacja jest możliwa tylko przy użyciu metody przymusowego opróżniania odbytnicy.

Subiektywne kryteria zaparć u pacjentów z syndromem zaparcia czynnościowego:

Uczucie niepełnego opróżniania jelit po wypróżnieniu;

Wrażenie blokady (obecność korka) w odbytnicy.

Zaparcia nie zawsze są prawdziwe, może być tymczasowe i krótkotrwałe.

Przypadkowe pochodzenie dysrytmii jelit jest wykluczone:

Identyfikacja dwóch lub więcej z powyższych objawów klinicznych zaparcia i subiektywnych odczuć u pacjentów;

Czas trwania objawów zaparcia. Powszechnie uważa się zaparcie za prawdziwe, jeśli trwa ono dwanaście tygodni w ciągu sześciu miesięcy poprzedzających datę kontaktu z lekarzem (we wskazanym czasie możliwe są krótkie okresy remisji).

Co stanowi zaparcie?

Na podstawie stopnia wpływu zaparcia na jakość życia i zdrowie ludzkie podzielono je na trzy typy:

Kompensowany. Zaparcia nie mają znaczącego wpływu na homeostazę organizmu. Wielu naukowców uważa ten etap za górną granicę normy fizjologicznej;

Podskompensowane. Granica między normą a patologią. Granica ze skompensowanym stanem zaparcia jest warunkowa. Niskie lub średnie zagrożenie dla ciała;

Zdekompensowany. Patologiczne zaparcia, często związane z chorobą. Ma patofizjologiczny wpływ na organizm, w niektórych przypadkach powoduje zmiany morfologiczne w narządach wewnętrznych. Średnie lub wysokie zagrożenie dla ciała.

I. Etap wyrównanego zaparcia

Większość ludzi, którzy cierpią z powodu tego zaparcia, nie zwraca się do lekarzy. Traktowane przez tradycyjną medycynę lub leki bez recepty, profilaktykę przeprowadza się eksperymentując z dietą. Scena jest najbardziej typowa dla osób w wieku od 25 do 45 lat, cierpiących na zaparcia funkcjonalne. U dzieci wyrównane zaparcia mają często pochodzenie organiczne, a mianowicie - są wynikiem nietypowego wydłużenia niektórych części jelita. Zmiany patologiczne w ciele związane z zaparciem, a nie wyrażone. Po pierwsze, jakość życia cierpi.

Stopień skompensowanego zaparcia charakteryzuje się następującymi cechami diagnostycznymi:

Podczas przeprowadzania wywiadu pacjenci identyfikują nerwice, stres, zaburzenia psychiczne i emocjonalne, a także szczególne warunki życia, gdy osoba przez długi czas jest zmuszona powstrzymać chęć wypróżnienia;

W szczegółowych badań laboratoryjnych i funkcjonalne przewodu pokarmowego jest możliwe wykrycie oznak zaburzeń czynności jelit ssania, w niektórych przypadkach rejestrowane początkowy etap dysfunkcji narządów wewnętrznych, związanych z przewodu pokarmowego.

Klinicznie, etap wyrównanego zaparcia przejawia się następującymi objawami:

Brak wypróżnienia dwa lub trzy dni, rzadko dłużej;

Ból i wzdęcia, intensywność zależy bezpośrednio od czasu trwania zaparcia;

Pragnienie defekacji jest długie, akt zwykle kończy się zawsze sukcesem;

Kształt kału według skali bristolskiej odpowiada drugiemu, rzadko pierwszemu.

W leczeniu skompensowanych zaparć zaleca się skonsultowanie się z dietetykiem klinicznym lub gastroenterologiem w celu korygowania zachowań żywieniowych i wyboru optymalnego środka przeczyszczającego. W tym okresie ważne jest znormalizowanie sfery psychoemocjonalnej życia. Zgodnie ze wskazaniami zaleca się odwołanie do neurologa lub psychologa.

II. Etap podkonkurencyjnych zaparć

Często jest to kontynuacja negatywnego scenariusza skompensowanych zaparć. Czasami rozwija się jako niezależna patologia lub objaw innej choroby. Funkcjonalne skurcze podskórne rozpoznaje się w starszej grupie wiekowej (50-60 lat), możliwe są związane z wiekiem wahania (w młodym wieku z zaparciami organicznymi). Klinicznie podskórne zaparcia rozpoznaje się przez wykluczenie. Diagnostyka różnicowa jest przeprowadzana za pomocą badań instrumentalnych i laboratoryjnych oraz testów funkcjonalnych. Oczywiście, dogłębne badanie jest wskazane, jeżeli zaparcia nie były wcześniej obserwowane w anamnezie pacjenta.

Zmiany patologiczne wyrażane są umiarkowanie:

W badaniu pacjentów mających tło nerwice, stres i tym podobne, ujawniają patologii narządów wewnętrznych i układów (uszkodzenie wątroby, pęcherzyka żółciowego, hemoroidy, szczeliny odbytu);

Dogłębne badania przewodu pokarmowego wykazują oznaki naruszenia funkcji motorycznych, wydzielniczych i wydalniczych, czasem objawy urazów narządów wewnętrznych i układów.

Klinicznie, etap skurczów podkonsolidowanych objawia się następującymi objawami:

Brak wypróżniania przez trzy do siedmiu dni z rzędu i więcej;

Ból w jamie brzusznej (konieczne jest rozróżnienie bólu żołądka, jelit, odbytnicy i odbytu);

Pragnienie defekacji jest długie, czyn jest bardzo trudny, czasami potrzebna jest pomoc w opróżnieniu jelit;

Kształt kału według skali Bristol odpowiada pierwszemu lub drugiemu typowi.

Aby poprawić zaparcia subcompensated wymagają regularnego badania szczegółowe, w tym kolonoskopia (badanie endoskopowe dystalnej części jelita).

III. Scena zdekompensowanych zaparć

Towarzyszą mu zmiany patologiczne w ciele. Zdiagnozowany zwykle w wieku 50-60 lat (możliwe są odchylenia wieku). Może być kontynuacją podskompensowanego stadium lub działać jako kompleks objawów choroby podstawowej. Najbardziej niepokojącym sygnałem jest szybki rozwój zaparcia na tle poprzedniej normotonii jelit i brak IBS w wywiadzie. Pożądana jest hospitalizacja (zgodnie ze wskazaniami) i dogłębne badanie. Po wyeliminowaniu przyczyn zaparcia należy kontynuować regularne badanie z częstotliwością zalecaną przez lekarza.

Zmiany patologiczne wyrażane są umiarkowanie lub jasno:

Podczas przesłuchania wykryto wcześniej zdiagnozowaną chorobę przewodu pokarmowego lub przewlekłą chorobę wewnętrzną. Szczególną uwagę zwraca się na szybkość patogenezy;

Dogłębne badania układu pokarmowego wskazują na uszkodzenie narządów wewnętrznych i układów.

Klinicznie, etap dekompensacji zaparcia przejawia się następującymi objawami:

Krzesło nie trwa krócej niż tydzień;

Ból i wzdęcia towarzyszy utrata perystaltyki jelit;

Nie ma potrzeby wypróżniania się, pomoc jest potrzebna do opróżnienia jelita;

Kształt kału według skali Bristol odpowiada pierwszemu lub drugiemu typowi (z innym rodzajem lewatywy).

Leczenie zdekompensowanych zaparć poprzedzają dogłębne badania przewodu pokarmowego i innych układów ciała.

W oparciu o wpływ zaparcia na homeostazę, istnieją bliskie i odległe konsekwencje, które obniżają jakość życia pacjenta:

Konsekwencje zaparcia - odurzenie organizmu przez cielę, zaburzenie funkcji układu pokarmowego, dysbioza;

Długoterminowe konsekwencje zaparcia - hemoroidy, stany zapalne jelit, krwawienie podczas wypróżniania, niedrożność jelit, wgłobienie jelit, polipy i nowotwory w odbytnicy.

Zmniejszenie jakości życia - uspokojenie, ciągłe nieprzyjemne odczucia, nietrzymanie stolca.

Przyczyny zaparć u dorosłych

I. Zmiany organiczne w jelitach

Zmiany organiczne w jelitach nie są najczęstszymi przyczynami zaparć u dorosłych. Wcześniej powszechnie uważano, że zmiany organiczne mogą być tylko wrodzone, a zatem powinny powodować zaparcia u dzieci. Jednak badania medyczne w drugiej połowie ubiegłego wieku w pewnym stopniu obalają to twierdzenie.

Przyczyny zaparcia organicznego u dorosłych - wrodzone i nabyte anomalie jelitowe:

Dolihokolon - okrężnica jest dłuższa niż normalnie, dochodzi do zmiany zwojów mięśniowych ścian jelita. W rezultacie przejście masy stolca wydłuża się i zwalnia. Zaparcia w przypadku wrodzonych dolichocolon bez leczenia trwają w dorosłym życiu. U dorosłych dolichokolon jest konsekwencją nadużywania lewatywy i środków przeczyszczających, a także zaburzeń procesów metabolicznych w ścianach grubego jelita;

Megacolon - powiększenie okrężnicy. Dorośli mają te same powody. Nabyta megakolon jest rozważana, jeśli nie ma wrodzonych zmian w ścianach jelita (struktura, atrezja). Znakiem nabytej patologii są zaparcia z etiologią megacolon, przejawiającą się w dorosłości;

Dolihosigma - wydłużenie sigmoidalnej części okrężnicy. Rozszerzenie i rozszerzenie - megadolioschigma. W tym dziale gromadzi się kał odchodzący od jelita cienkiego. Nabyta dolichosigma - konsekwencja procesów fermentacji i gnicia w jelicie z siedzącym trybem życia. Zmiany w wielkości i morfologii tego działu są częstą przyczyną wrodzonych zaparć. W wyniku błędnego koła patogenezy, dolichosigma jest przyczyną nabytego zaparcia;

Dodatkowe pętle esicy okrężnicy. Obserwowane z nieprawidłowym wzrostem długości esicy okrężnicy, zwykle dwie lub trzy pętle. Powody są takie same jak w przypadku dolichosigma. Obecności dodatkowych pętli towarzyszy uporczywe zaparcie;

Koloptoza - wrodzona lub nabyta anomalia, następstwo owulacji okrężnicy (osłabienie aparatu krezkowego krezki) u kobiet rozwija się po porodzie. Charakteryzuje się spowolnieniem perystaltyki jelit i, w konsekwencji, zaparciami. Jest rozpoznawany przez irygografię - rentgenowski sposób badania jelita poprzez wypełnienie go środkiem kontrastowym;

Transversoptoza - zejście do obszaru miednicy poprzecznej okrężnicy. Normalna pozycja znajduje się w rzucie nad pępkiem. Transwersoptozie towarzyszy ból, zrosty, naruszenie unerwienia, aw konsekwencji zaparcie. Przyczyniają się do rozwoju tej choroby, lordozy, skoliozy i innych rodzajów skrzywienia kręgosłupa;

Niewydolność zastawki krętniczo-kątniczej (okiennice bauginievaya). Zastawka krętniczo-kątnicza jest formacją morfologiczną na granicy cienkiego i grubego jelita, która zapobiega wrzucaniu treści okrężnicy do jelita cienkiego. Występuje wrodzona i nabyta anomalia. Klinicznie objawia się różnymi objawami, w szczególności naprzemiennymi zaparciami i biegunką;

Uchyłkowatość esicy okrężnicy. Uchyłek jest przepuklinową strukturą ściany jelita, wynikiem procesów dystroficznych w ścianach grubego jelita na tle wysokiego ciśnienia w jelitach. Rozwija się zwykle w wieku powyżej 50 lat. Klinicznie objawia się tendencją do zaparć, krwawienia odbytu, wzdęcia (częste usuwanie gazów jelitowych), uczucie ściągania bólu i ociężałości po lewej stronie, które znika po wypróżnieniu.

przyczyny organiczne zaparć u dorosłych mogą być zrosty zapalenie ostra niedrożność jelit (Wgłobienie naruszenie jelita, volvulus i ściskanie dynamiczne i niedrożności, w wyniku narażenia nowotworów do ściany jelita).

II. Funkcjonalne zaburzenia jelit

Funkcjonalne zaburzenia jelit są częstą przyczyną zaparć u dorosłych. Zaparcie funkcjonalnej genezji jest formą dyskinezji jelita grubego. Dyskinezjom może towarzyszyć biegunka i / lub zaparcie.

Dyskineza z przewagą w patogenezie zaparć dzieli się na:

Atoniczny - wynik patologicznego rozluźnienia mięśni gładkich jelita;

Spastyczny - wynik odruchowego skurczu zwieracza odbytu lub innej części jelita grubego.

W praktyce klinicznej pojawiają się trudności w różnicowaniu zaparć atonicznych i spastycznych ze względu na wzajemny wpływ czynników, które powodują ich manifestację.

Tymczasem zwyczajowo przyjmuje się atoniczne zaparcia u ludzi:

Prowadzenie siedzącego trybu życia;

Będąc w stanie depresji z zaburzeniami psychicznymi i różnymi chorobami psychosomatycznymi;

Spożywanie głównie wysokokalorycznych pokarmów zawierających białko zwierzęce;

Regularne tłumienie naturalnej potrzeby wypróżniania.

Spastyczne zaparcia zwykle rozwijają się u osób, które:

Problemy zwieracza odbytu (pęknięcia, hemoroidy) i dysfunkcja narządów powodujących odruchowe skurcze jelit;

Oznaki przewlekłego zatrucia solami metali ciężkich;

Choroby endokrynologiczne (autoimmunologiczne zmiany gruczołu tarczowego, cukrzyca);

Przewlekłe choroby w wywiadzie i okresy przedłużonego leczenia lekami, które zakłócają funkcję jelit, w tym antybiotyki.

Zaparcia po antybiotykach

Stosowanie antybiotyków oczywiście prowadzi do zakłócenia funkcji jelitowych. W niektórych przypadkach efektem antybiotykoterapii jest zaparcie. Patogeneza nie jest w pełni zrozumiała, prawdopodobnie jest to naruszenie podstawowych funkcji jelita grubego.

Podstawowe fizjologiczne funkcje jelita grubego:

Tworzenie się mas kałowych przed kaloekspresją, udział w akcie wypróżniania;

Reabsorpcja elektrolitów (woda) - ta funkcja jelita jest wyjątkowa, absorpcja wody zachodzi tylko w grubej części;

Tworzenie biocenozy endoekologicznej mikroflory jelitowej saprofitów, pełniącej funkcje wzmacniające fizjologiczną aktywność jelit, syntezę hormonów, dezynfekcję metabolitów i aktywację układu odpornościowego.

W związku z tym długotrwałe podawanie antybiotyków (od 30 dni) z towarzyszącą dyskinezą w postaci zaparcia jest prawdopodobnie spowodowane:

Dysbakterioza, która osłabia fizjologiczną aktywność jelit (skurcz w postaci segmentacji rytmicznej, wahadła, ruchy perystaltyczne i anty-perystaltyczne);

Zwiększona reabsorpcja wody, prowadząca do powstania odwodnionej treści pokarmowej;

Opóźniona perystaltyka jelita grubego, aw rezultacie opóźnienie w zawartości grubego jelita.

Pozycja siedząca jest częstą przyczyną zaparć

Jak przebiega proces normalnego oczyszczania jelit? Defekacja jest niezbędna do zakończenia procesu trawienia i pozbycia się ciała przetworzonej żywności.

Gdy odbyt jest wypełniony cielętami, naturalnie się rozciąga. Mózg odbiera sygnały z wrażliwych komórek jelitowych. Im starsza osoba, tym niższa wrażliwość tych receptorów. Dlatego, aby rozpocząć proces wypróżniania, ludzie w grupie wiekowej potrzebują większego rozciągnięcia jelita. Dolna część odbytnicy ma największą czułość, co wyjaśnia zwiększone zapotrzebowanie w pozycji pionowej. Z tego właśnie powodu praktycznie wszyscy obłożnie chorych cierpią na zaparcia.

Następnym krokiem w procesie defekacji jest wystąpienie mimowolnych skurczów mięśni prostnicy i esicy, tak że masy kału przemieszczają się do odbytu. Wpływają na siłę skurczu mięśni jelita, którego człowiek nie może, jeśli do tego nie bierze żadnych leków.

Ale osoba może kontrolować relaksację i napięcie mięśni okrężnych otworu odbytu za pomocą wysiłku woli. Dzięki temu możliwe jest powstrzymanie aktu defekacji do momentu, w którym nadejdzie właściwy czas. Jednak nieskończona lub bardzo długa kontrola jest niemożliwa.

Kiedy osoba zdecydowała, że ​​nadszedł czas, aby zwolnić jelito z kału, relaks występuje serdecznego odbytu i mięśni dna miednicy spada kąt odbytu poszerza. Jeśli mięśnie odbytu w danym czasie nie są napięte, to jelit opróżnia się.

Optymalna pozycja ciała dla całkowitego opróżnienia jelita jest taką pozycją, gdy dana osoba siedzi na swoich biodrach. U ludzi taka pozycja ciała nazywana jest "pozą orła". Mimo, że toaleta jest elementem komfortu, pomaga ludziom mieć przewlekłe zaparcia. Przecież w toalecie nie można usiąść w pozycji "prawej", przy której zostanie osiągnięta optymalna aktywność wszystkich mięśni miednicy. Tymczasem bardzo często wystarczy zmienić postawę, a zaparcia przejdą same.

Stosunek do aktu defekacji w niektórych krajach świata. Większość narodów świata nie należy do procesu opróżniania jelita, jako czegoś nieestetycznego lub nieprzyzwoitego. Na przykład w Afryce, nie tylko każde dziecko, ale każdy dorosły może opróżnić jelito, gdziekolwiek potrzebuje. W Indiach nadal sprzedają takie muszle klozetowe, na których można wziąć tak zwaną "pozę orła" i maksymalnie opróżnić jelita.

Rola autonomicznego układu nerwowego w opróżnianiu jelita. Autonomiczny układ nerwowy bierze bezpośredni udział w defekacji. Tak więc, dział współczulny przyczynia się do tego, że osoba rozwija apetyt, a także wpływa na zatrzymanie stolca. Jeśli chodzi o przywspółczulną część autonomicznego układu nerwowego, to przeciwnie, stymuluje ona procesy ewakuacji jelit i zmniejsza apetyt.

Te dwie części autonomicznego układu nerwowego są w ciągłej konfrontacji. Jednak taki sprzeciw nie szkodzi ludzkiemu ciału, ale przeciwnie, ma pozytywny wpływ na akt defekacji. Sympatyczny system chroni i mobilizuje ciało, reagując szybko na wszelkie zmiany. Układ przywspółczulny działa wolniej, jest odpowiedzialny za zwilżenie wszystkich błon śluzowych w ciele, w tym w celu nawodnienia jelita. Dzięki jej pracy powstają mechanizmy takie jak wymioty i biegunka, a także defekacja.

Głównym neuroprzekaźnikiem regulującym pracę układu przywspółczulnego jest acetylocholina. Jest to możliwe dzięki wpływowi na muskarynowe i nikotynowe receptory cholinergiczne. W pracy układu współczulnego istnieje peptyd neuroprzekaźnika, taki jak cholecystokinina.

W przypadku nieprawidłowego działania tych złożonych systemów, proces normalnego opróżniania jelita cierpi. Szczególnie ostro zauważają to palący ludzie, którzy bez papierosa nie są w stanie popełnić aktu defekacji. Wynika to z faktu, że nikotyna wywiera silny efekt stymulujący na przywspółczulny układ nerwowy i jest rodzajem "środka przeczyszczającego".

Naturalna aktywacja układu przywspółczulnego następuje w godzinach rannych (w odstępie od 5 do 7 godzin). Jeśli nie ingerujesz w ten proces, wówczas opróżnianie jelit powinno nastąpić właśnie w tym momencie. Jeśli rano nie ma aktu defekacji, oznacza to niepowodzenie rytmów biologicznych.

Bardzo dobrze zbadane i pokryte biorytmy ludzkiej medycyny chińskiej. Maksymalny czas aktywności energii Yin spada właśnie w godzinach porannych. To bardzo źle, jeśli osoba powstrzymuje naturalną potrzebę opróżnienia jelit. Jest to szczególnie niebezpieczne dla kobiet. Jednocześnie nie mniej szkodliwe jest zmuszanie do aktu defekacji.

Zaparcia po usunięciu pęcherzyka żółciowego

Woreczek żółciowy jest anatomicznie i fizjologicznie blisko wątroby. Operatywnemu usunięciu pęcherzyka żółciowego towarzyszy rozwój zespołu pocholecystektomii (PHC). W nieskomplikowanym przebiegu pooperacyjnym funkcja pęcherzyka żółciowego jest kompensowana przez drogi żółciowe wątroby, a po pewnym czasie stan pacjenta ulega normalizacji.

PECS klinicznie wygląda na tymczasowe lub trwałe (ze skomplikowanym leczeniem pooperacyjnym) naruszenie:

Wydzielanie żółci, zmiany w jego składzie fizyko-chemicznym i biologicznym;

Tonus zwieracza wspólnego przewodu żółciowego (zwieracz Oddiego);

żółć uwalniania do dwunastnicy, po czym zastoju lub zatrzymać przepływ żółci, zapalenia, refluks lub wrzeniu impulsywnych zaburzeń funkcji dwunastnicy żółciowego z objawami zespołu drażliwego jelita (zaparcia lub biegunka).

Przyczyny zaparcia w dysfunkcji pęcherzyka żółciowego koncentrują się w jelicie cienkim i dwunastnicy. Patologia objawia się zmniejszeniem napięcia jelitowego, naruszeniem aktywności perystaltycznej, aw konsekwencji niedrożnością jelit.

Wiodące kliniczne objawy zatkania dwunastnicy - wymioty niestrawionej żywności po chwili po jej przyjęciu i bez wypróżniania. PCHP diagnozuje się za pomocą metod instrumentalnych.

Zaparcia po operacji jelitowej

Operacje na jelitach są różnorodne, ale zasada technologii operacyjnej to jedno - operacyjne odłączanie tkanek jelitowych i różnych wariantów połączenia.

Główne rodzaje operacji na jelicie:

Szycie przypadkowych (traumatycznych) ran jelitowych;

Odłączenie tkanek ściany jelita, wykonywanie zabiegów operacyjnych, zszywanie ścian;

Wykonywanie zespolenia - nałożenie sztucznej przetoki do łączenia różnych części jelita;

Resekcja (częściowe usunięcie) jelita, a następnie połączenie końców w celu utrzymania ciągłości jelit.

Niemal zawsze manipulacje na otwartym jelicie są określane jako operacje o wysokim ryzyku skurczu rany chirurgicznej chorobotwórczą i warunkowo patogenną mikroflorą. Wynikiem infekcji są wysiękowe reakcje zapalne, powstawanie zrostów, rozwój zapalenia otrzewnej i innych poważnych powikłań.

Zaparcia pooperacyjne mogą towarzyszyć:

Nudności i / lub wymioty;

Ból w jamie brzusznej;

Krwawienie z przewodu pokarmowego (krew utajoną w trakcie operacji w jelicie cienkim i krew w stolcu, widoczne gołym okiem krwawienia, zwykle w odbytnicy lub odbytu).

Objawy zaparcia

Objawy zaparcia, sformułowane przez Międzynarodową Grupę Roboczą studiuje funkcjonalną patologii przewodu pokarmowego w Rzymie i Bristol grupy badaczy, powszechnie akceptowane i uznawane jako standardowy zestaw. Tymczasem procesy fizjologiczne i patofizjologiczne zachodzące w ciele nie zawsze są zintegrowane w jednym zestawie atrybutów. Podobna patogeneza może być spowodowana różnymi przyczynami i odwrotnie, różnym przyczynom choroby mogą towarzyszyć te same objawy.

Rozważ bardziej szczegółowo objawy, które w niektórych przypadkach towarzyszą zaparciom.

Zaparcie krwią

W przypadku zaparcia krwawienie z odbytu jest diagnozowane jako:

Cala z żyłami szkarłatnego koloru lub szkarłatnego koloru wylana z odbytu krwi;

Odbytnicze wydzieliny lub kał smoły;

Czasami ukryta krew w kale nie jest widoczna i jest określana tylko przez testy laboratoryjne.

Podczas krwawienia w dolnej części jelita grubego krew jest zazwyczaj szkarłatna. Szczególnie jest to charakterystyczne dla ciężkiego krwawienia, gdy krew nie ma czasu na poddanie się działaniu środowiska jelitowego. Taka sytuacja występuje na dolnej krwawienia jelit spowodowane przez różne czynniki (szczeliny odbytnicy, hemoroidów, urazów odbytu, uchyłkowatości (wypukły) ścianki o grubości karty jelit, odbytu uszkodzenia ścian naczyń włosowatych kału suchy osad grudkowaty).

Z krwawieniem w górnej i środkowej części przewodu żołądkowo-jelitowego, krew jest albo ciemnobrązowa (z jelita cienkiego), albo smolista (z żołądka).

Obfite krwawienie z odbytu może być:

Zaparcia spowodowane przez siebie;

Oznaka ciężkiej choroby żołądkowo-jelitowej.

Choroby i patologie, którym mogą towarzyszyć zaparcia krwią:

Nowotwory na ścianach jelita;

Złamania odbytu i hemoroidy;

Zapalenie odbytnicy (paraproctitis);

Infekcje jelitowe (zaparcia i biegunka);

Uchyłkowatość jelita grubego;

Zagrożenia dla zdrowia obejmują obfite krwawienie z odbytu z postępującym pogorszeniem się stanu zdrowia pacjenta, któremu towarzyszy ból.

Ból w zaparciach

Ból jest częstym objawem, któremu towarzyszą zaparcia o różnym pochodzeniu. Istnieje kilka wariantów manifestacji reakcji bólowej z zaparciem.

Ból towarzyszący aktowi defekacji z:

przejście stolca przez zwieracz odbytu,

natychmiast po wypróżnieniu.

Ból w jamie brzusznej pomiędzy popędem do defekacji, może być rozproszony (dotyczy projekcji wszystkich obszarów ściany brzucha) i miejscowy:

pod kątem prawej łopatki - ból esicy;

prawy hipochondrium i obszar lędźwiowy - ból w dwunastnicy;

rejon pępka - ból w okrężnicy poprzecznej w normalnej projekcji;

prawą stroną ściany brzucha jest ból w wstępującej części okrężnicy;

lewa strona ściany brzucha to ból w zstępującej części okrężnicy.

Orientacja do rzutów topograficznych jest bardzo warunkowa, w niektórych przypadkach źródło bólu może występować w określonej projekcji, ale w organizmie jest zupełnie inaczej.

Ból z zaparciem, niezwiązany z trudnością ewakuacji stolca z jelita, towarzyszy następującym chorobom:

Nudności w przypadku zaparć

Nudności to nieprzyjemne uczucie, które poprzedza wymioty. Nudności często towarzyszą zaparciom i innym chorobom przewodu pokarmowego, a jednocześnie mogą być oznaką patologii, która nie ma nic wspólnego z trawieniem. Nudności są jednym z objawów zatrucia, chorób układu wydalniczego, nerwic itp.

Istnieje pięć czynników, które wywołują nudności i wymioty w przypadku zaparć:

Mechaniczna niedrożność kału;

Nagromadzenie kału w jelicie i zatrucie;

Porażenie perystaltyki jelit w przypadku odwrócenia jelita lub gruczołu;

Opóźniona perystaltyka jelita na tle dysbiozy;

Naruszenie defekacji, w wyniku sprzęgania z kału zastrzałowego zatrucia.

Temperatura podczas zaparć

Naruszenie reżimu temperatury (hipertermia - podwyższona i hipotermia - niska temperatura ciała) w przypadku zaparć nie jest typowe. Utrzymanie zaparcia przez zmiany temperatury jest potężnym sygnałem o włączeniu dodatkowych czynników do patogenezy.

Możliwe przyczyny nieprawidłowości w stosunku do normalnej temperatury ciała w przypadku zaparcia:

Wzrost temperatury z zaparciami jest oznaką zaangażowania w patogenezę reakcji zapalnych (stadium zapalenia zastępczego i wysiękowego);

Obniżenie temperatury z zaparciami jest zapowiedzią zawalenia (wstrząsu).

Przewlekłe zaparcia (diagnostyka różnicowa)

Długotrwałe nieprzejrzyste zaparcie (przewlekłe zaparcia) odnosi się do grupy zaburzeń czynnościowych. Do diagnostyki różnicowej przewlekłej postaci zaparcia z ostrych stosuje się tradycyjne metody badania.

Metody fizyczne - Na początku badana jest zgodność rzeczywistych symptomów z rzymskimi kryteriami III. Informacje uzyskane podczas przesłuchiwania pacjenta są uzupełniane zewnętrznym badaniem z użyciem perkusji i palpacji brzucha.

Perkusja (tapping) to metoda określania charakteru dźwięku wytwarzanego przez ścianę brzucha w odpowiedzi na uderzenie młotkiem lub palcem:

Dźwięk bębenkowy (bęben) wskazuje na gromadzenie się gazów (płynów) w jelicie;

Głuchy dźwięk wskazuje na przelewanie się jamy brzusznej o gęstej zawartości.

Palpacja (uczucie) - metoda stosowana do określenia bolesności ściany brzucha i stopnia zwiększenia narządów wewnętrznych. Pałeczkowanie odbytnicze służy do określenia stanu i wypełnienia ampułkowego poszerzenia odbytnicy. Przepełnienie treścią ekspansji jest dowodem przewlekłego przebiegu zaparcia.

Laboratoryjne metody badania krwi, moczu i kału są wykorzystywane do delikatnej diagnostyki różnicowej przewlekłych zaparć, obejmują one:

Ogólna analiza krwi (OAK);

Ogólna analiza moczu (OAM);

Oznaczanie całkowitej bilirubiny (OB);

Analiza fosfatazy alkalicznej (AFP);

Analiza aminotransferazy asparaginianowej (AST);

Analiza aminotransferazy alaninowej (ALT);

Analiza transpeptydazy gamma-glutamylowej (GGTP);

Analiza kału do dysbiozy;

Analiza kału dla krwi utajonej.

Prawidłowa interpretacja badań laboratoryjnych dostarcza cennych informacji do eliminacji poważnych patologii przewodu pokarmowego.

Instrumentalne metody diagnostyki różnicowej przewlekłych zaparć obejmują:

Kolonoskopia. Aby zbadać grubą część jelita, użyj sondy endoskopowej (kolonoskopu). Metoda dostarcza cennych informacji na temat stanu błony śluzowej odbytnicy i obecności guzów na jej powierzchni;

Anorektalna manometria. Używane do określenia tonu i kurczliwości odbytnicy i odbytu;

Elektrogastroenterografia. Zastosowany do oceny czynności ruchowej jelita;

Badania rentgenowskie (irygoskopia). W diagnostyce różnicowej zaparcia stosuje się siarczan baru - rentgenowską substancję kontrastową.

Leczenie zaparć u dorosłych

Główne kierunki leczenia i środki zapobiegawcze dotyczące zaparć:

Eliminacja czynników negatywnych, zmiany stylu życia, przywrócenie naturalnego odruchu defekacji;

Organizacja regularnych ćwiczeń umiarkowanych;

Korekta zachowań żywieniowych (włączenie do diety błonnika);

Lecznicza terapia z przeczyszczającymi;

Fizjoterapia (masaż jelit, elektrostymulacja).

Pierwsze trzy punkty strategii leczenia zależą od pacjenta. Podczas aranżowania komfortowych warunków życia, najbliższe otoczenie pacjenta, poświęcone problemowi, może odegrać dużą rolę. Organizując aktywność fizyczną, należy zwrócić uwagę na indywidualne cechy organizmu. Pokazane są regularne spacery na świeżym powietrzu. Przy odpowiednim poziomie sprawności fizycznej możesz biegać i pływać. Jazda na rowerze jest przeciwwskazana.

W odniesieniu do diety zaparcia, produkty, dozwolone do stosowania w ostrych stanach choroby są śliwki, morele, nektary owocowe (korzystnie wytwarza się z rozprzestrzeniania się owoców na siebie obszary pacjenta), produkty mleczne, wody mineralnej, oleju roślinnego i masła, parze pszenicy i otręby żytnie. W szpitalu zwykle stosuje się specjalną dietę nr 3 według Pevznera.

Ważnymi czynnikami w regulacji stolca są:

Zgodność z dietą (posiłki w ustalonym czasie);

Stosowanie płynów w wystarczającej ilości (do 2 litrów na dzień);

Samodzielny masaż brzucha (ruchy okrężne dłońmi zgodnie z ruchem wskazówek zegara);

Powstanie prawidłowego odruchu defekacji (odwiedzenie toalety w tym samym czasie po śniadaniu, defekacja w komfortowych warunkach bez pośpiechu w wygodnej pozycji).

Istnieje również wiele specjalnych produktów, które pomagają normalizować stolec - co pomaga w zaparciach?

Leczenie farmakologiczne

Mimo szerokiego wyboru środków przeczyszczających leków OTC, należy pamiętać o konieczności ich właściwego doboru i stosowania ściśle według wskazań i tylko na pierwszym etapie terapii.

Środki przeczyszczające dotyczące mechanizmu działania farmakologicznego dzielą się na cztery grupy:

Leki o działaniu przeczyszczającym poprzez stymulację receptorów jelita grubego. Efekt terapeutyczny rozpoczyna się za 6 godzin, odbiór powoduje pojedynczą defekację;

Preparaty, które mają zdolność zatrzymywania wody w jelitach i łagodzą zawartość okrężnicy;

Preparaty zwiększające zawartość jelit pomagają wywołać defekację w przypadku niewystarczającej objętości śpiączki;

Oleje (na przykład olej z dyni) mają działanie smarujące i ułatwiają przechodzenie stolca.

Fizjoterapeutyki na zaparcia u dorosłych stosują się do zaleceń lekarza:

Elektrostymulacja jelita jest skuteczną metodą, zasadą jest zastąpienie naturalnego impulsu nerwowego powodującego perystaltykę z sygnałem elektrycznym o określonym rytmie powtórzeń. Procedura pozwala zwiększyć ukrwienie i poprawić funkcje motoryczne jelit;

Masuj z zaparciami. Ma ograniczenia w taki sam sposób, jak stymulacja elektryczna. W przypadku masażu dozwolone są osoby, które przeszły specjalne szkolenie;

IOC - monitorowanie czyszczenia jelita. Procedura kontrolowanego usuwania stolca ze światła jelita grubego. Nie ma wpływu na pożyteczną florę jelita. Czasami łączy się z kursem bifidobakterii. Jest wskazany w przypadku niektórych form zaparć.

Aby zapobiec zaparciom, jedz regularnie i różnorodnie, jedz jak najwięcej pokarmów bogatych w błonnik, regularnie opróżniaj je do woli. Staraj się nie brać środek przeczyszczający zbyt często, ponieważ nie jest przyzwyczajanie, jelito traci zdolność do naturalnego ruchu jelit, aw najcięższych przypadkach okazuje się, że dana osoba nie może samodzielnie bez środków przeczyszczających w celu opróżnienia jelit.